Περί φιλοκαλίας

Σε ξέχασα.
Πέρασε ο καιρός που η φωνή χάλκινη αντηχούσε
στα όνειρα που ανέμιζαν.
Σε ξέχασα.
Μόνο κάποιες εκδορές,
όταν ακουμπώ την πλάτη μου σε δέντρα σε θυμίζουν.
Σιωπή,
στην άκρη του προσώπου στάζει, γοερή αναθρώσκουσα προσευχή,
λυγισμένη μνήμη.
Ένα λεπτό χρόνου,
όταν το φώς διαθλά τον έρωτα στην προτεραία του μορφή,
σκότος,
συμπύκνωση και ο χρόνος διεράγη σε δροσοσταλίδες επιθυμιών.
Τα δακτυλικά σου αποτυπώματα στο σώμα,
φύλλα που τον ήλιο σκιάζουν,
οι νύχτες κυλούσαν απατηλές.
Κι όμως,
θέλω ένα σινιάλο να σου στείλω,
ένα μήνυμα πως υπάρχω και υπάρχεις,
ένα τόσο δα μικρούλη πίνγκ.
Ένα πίνγκ αντίο, χωρίς φιλί, πικρά ηλεκτρονικό
σαν φύλλο που κύλησε
σαν πνοή χωρίς άρωμα.
Τελειώνω,…,τελειώνω.
Κάτι το λευκόν,
κάτι το ωραίον,
να τι θέλω.
Μια λέξη σιωπής,
ένα λευκό φύλλο χάρτου,
ένα νεκρό λουλούδι σε ένα κενό φάκελλο,
καμμία κίνηση του σώματος.
Σε ξέχασα
και όμως
σ’ αγαπώ ακόμα.